...........Our diary , Our love.............

........................................................................

รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก
รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก
รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก
รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก
รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก

*เค้าทำให้ผม

........................................................................
........................................................................

1 พ.ย. 49 -- ผมเข้าใจ

สงสัยจะจริงที่ว่า ระยะทางเป็นอุปสรรค

กลางวันนี้ผมนั่งอยู่ มีเพื่อนคนนึงพูดถึงเรื่องวันลอยกระทง

ผมคิดและหวัง ว่าเค้าจะกลับมา ถ้าผมชวน

เราอาจจะได้นอนอยู่ด้วยกัน

ผมจะได้กอดเค้าสักที หลังจากที่มันห่างหายไปนาน ผมน่ะ .....

จะหอมไม่ปล่อยเลย

กอดดด ให้หายหนาวไปเลย . . . .

เย็นนี้ผมโทรหาเค้า.... "ต๊ะ กลับมาลอยกระทงกันไม๊"

ผมถามไปอย่างตื่นเต้นในสิ่งที่หวังว่าจะเกิดแต่สิ่งที่ได้รับ

มันทำให้ความหวังที่วาดไว้ พังทลายไปหมด "ไม่ว่างอะ"

เท่านั้นผมก็วางโทรศัพท์

แล้วก็บิดรถไปวิ่งเล่นกับดรีมแล้วก็เฟิสทันที.....

........................................................................

2 พ.ย. 49 -- ตัดไม่ลงเสียที

วันนี้ผมพยายามถามตัวเอง ผมควรตัดใจในสิ่งที่

กำลังทำร้ายผมอยู่ใช่ไม๊?? ผมไม่รู้ แต่มัน

ก็ทำให้ผมมีความสุขนะ........มีความสุขมากซะด้วยสิ

วันนี้ผมยังคิดนะ ว่าที่เค้าบอกว่าไม่ว่าง

มันอาจจะเป็นเซอไพรซ์ก็ได้ . . .

แต่ความจริงแล้ว คงไม่ใช่หรอก. . . .ฮ่ะๆๆ

ผมนี่ชอบคิดอะไรไปเองเนอะ

เรื่องวันนั้นเค้าคงรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา

เพราะยังไงเค้าก็ผ่านใครต่อใครมา

แต่สำหรับผม มันไม่ใช่. . . . .

........................................................................

3 พ.ย.49 -- ผมคิดไปเอง

20.10น. ใต้หลังคาหนาๆ ของที่ๆทำให้ผมได้

หนาวอะไรได้ขนาดนี้ ผมนั่งอยู่เก้าอี้ตัวเดิม

ตัวที่ครั้งล่าสุดผมทับมันลงมา มันเหมือนกับว่าเขายังอยู่กับผมเสมอ

ใช่...ไม่เคยจากไป ชานชลาข้างหน้า ยังคงไม่มีรถไฟวิ่งผ่าน . . .

ถ้าเป็นแบบนี้ แล้วผมจะเจอเขาอีกเมื่อไหร่กันนะ .......

ผมมาทำบ้าอะไรที่นี่นะ ฮ่าๆ แต่ว่านะ .. . . . .. ผมก็ทำแบบนี้

ทุกครั้งเวลาที่ผมเป็นอย่างนี้เสมอ

วันนี้ผมยังคิดว่าเค้าเลิกเรียน แล้วคงจะรีบวิ่งไปหาแท็กซี่

แล้วไปซื้อตั๋ว . . .

กลับมา .. . .

กลับผมาหาผม

. . . .

กลับมาหาผม กลับมา

กลับมาหาผม กลับมาลอยกระทงด้วยกัน . . . .

ฟุ้งซ่านน่า นิววี้!! หุๆ........

........................................................................

4 พ.ย. 49 -- ห่างหายหรือว่าไม่จากไกล

วันนี้ดูต๊ะเฉยเมย . . . ผมออนเข้าไปแล้วทักเค้า

เค้าบอกว่า โปรเล่น .... ต๊ะน่าจะตัดใจจากโปร ...

หรือไม่ ... ก็ไม่ต้องบอกให้ผมรับรู้

ใจต๊ะยังอยู่กับผมหรือเปล่า?

........................................................................

7 พ.ย. 49 -- ขอบใจ

วันนี้เป็นวันที่ผมรู้สึกอบอุ่น . . . .

ต๊ะบอกผมว่า "ตอนนี้เค้ามั่นใจเรื่องนิวมากเลยนะ" . . .

ไม่รู้สิผมควรจะขอบใจ ถ้าแม้ว่าเค้าโกหก

ขอบใจนะคับ. . . . . . .

........................................................................

9 พ.ย. 49 -- ผมเข้าใจอีกครั้ง

คืนวันนี้ผมออนเมล์ต๊ะเข้าไป......... Professional

ใครจะรู้ว่าบ่อน้ำตาผมมันตื้นขนาดไหน....

ผมคงผิด.....

........................................................................

10 พ.ย. 49 -- ผมหลอกตัวเอง

วันนี้ตอนเย็นผมโทรไปหาต๊ะ ผมบอกเขา

ว่าเราควรจะหยุดเรื่องเราไว้ก่อนดีไม๊ แล้วรอให้เขากลับมาบ้านเรา

ทุกๆอย่างจะเป็นเหมือนเดิม . . . เขาไม่ได้ตอบอะไร?

ทำไมนะ ..... ทำไมไม่ให้เคลียร์ไปเลย .....

ถ้าเขาตอบว่า "ได้" ผมก็คงทำใจไม่ได้อยู่ดี . . .

........................................................................

12 พ.ย. 49 -- อีกสักครั้ง

วันนี้ผมขับรถออกจากบ้านไปหาอะไรทาน

พอกลับมาที่บ้านประตูปิดสนิท . . . . กุญแจผมหละ??

ไม่ได้พกมา ...

ผมขับรถวนไปวนมา . . . แล้วอะไรก็ไม่ทราบสิ

มันดลใจให้ผมขับไปที่สถานีรถไฟ

ผมจอดรถ ค่อยๆก้าวขึ้นไปตามทาง ผมหยุดที่ชานชลาข้างหน้า

ผมเห็นรถไฟคันที่ส่งเสียงร้อง เหมือนใน 5 อาทิตย์ที่ผ่านมา

5 อาทิตย์ ที่มีเสียงรถไฟร้อง อี๊ด !... ออกมาเบาๆ

มีเพียงผมกับเค้า ยืนคุยและมองมัน . . .

หากแต่วันนี้เสียงร้องนั่นมันไม่มี ..........

แล้ววันนี้ก็ไม่มีเค้า ...........

รู้อะไรไม๊ ........ น้ำขึ้นเรื่อๆใต้ขอบตา แต่ผมก็กลั้นมันไว้ได้ . . . .

ผมเดินข้ามชานชลาถึงตัวสถานี . . .

ผมมองหาที่นั่ง ที่ๆครั้งที่แล้วผมทับมันลง พร้อมกับคนข้างๆ

หากแต่วันนี้ผมนั่งอยู่คนเดียว . . .

ไม่มีใครข้างๆ อากาศหนาว พัดมาพร้อมกับลมอ่อนๆ

ผมนั่งอยู่ได้สองนาทีก็ลุกขึ้น เดินก้าวออกไป ข้ามชานชลา ......

ผมจำได้ ว่าผมเกือบไม่ได้ส่งเค้าขึ้นรถไฟ

ผมเดินลงมาตามทางเรื่อยๆ ผมหันหลังกลับไป

เผื่อบางที .........บางทีนะ อาจจะมีเขาเดินตามผมมาด้านหลัง

เหมือนครั้งก่อน เหมือนครั้งที่ผมเกือบจะยิ้มออกมา

แต่มันไม่มี ......... ผมขับรถออกไป พอถึงบ้าน ........

พ่อผมบอกให้ไปทานข้าวที่ร้านอาหาร แม่รออยู่ .......

มันบังเอิญอะไรขนาดนี้นะ ....... บ้านของเค้าอยู่ใกล้ๆที่ร้านอาหารนั่น

ผมตัดสินใจขับรถไป ผมคิดว่าจะอยู่สักสิบนาที อยู่ให้หายเบื่อสะที ....

พอผมขับมาถึงผมจอดและดับ นั่งอยู่บนมัน ผมคิดถึง . . . .

วันที่เราเจอกันครั้งแรก . . . วันที่คุณก้าวออกมา

ในเช้าที่สดใสพร้อมกับเสื้อนักเรียนของผม ......

"เสื้อคนรึเปล่าเนี้ย ตัวใหญ่มากกก" ผมจำได้ ไม่ผิดหรอก

เสียงแหบๆนั่น .......

ไม่ไหวแล้วหละ . . . ผมขับรถออกมา ผมอยู่ไม่ได้

ยังไม่ถึงครึ่งนาทีเลย ......

น้ำที่กลั้นไว้ทะลักออกมาระหว่างทาง .........

ทำไมผมต้องทำ?????? ถ้าหากผมจะลืมใครสักคน......

ผมจะสะท้อนภาพความทรงจำดีๆที่เราเคยร่วมอยู่ด้วยกัน

แล้วก็ลืมมันทิ้งในทีเดียว . . . .

ตอนนี้ของที่เป็นความทรงจำ รูปธรรม

มันไม่มีเลยสักอย่างเกี่ยวกับคุณ

กลับมาให้ผมกอดอีกครั้งจะได้รึเปล่า? แค่กอดครั้งเดียวก็ได้

ครั้งสุดท้ายก็ไม่เป็นไร......

ต๊ะ " เคย " รักนิวรึเปล่า? หลับตา................แล้วนึกให้ดีๆ

........................................................................

ทุกๆอย่างผมไม่ได้เริ่มต้น ฉะนั้นคุณควรจะจบมันเอง . . . .

สรุป --ในสิ่งที่คุณทำ มีคุณที่รู้ดีที่สุด

--อีกอย่างผมไม่เคยโกรธ แค่เสียใจ

--แล้ววันนึง คุณจะเข้าใจมัน

--ถ้าเลือกได้ตั้งแต่แรก ผมขอไม่เจอกับคุณดีกว่า . . . .

ไม่เจอ ในเช้าที่สดใสหน้าประตูบ้านของคุณ

--ถึงผมจะรักต๊ะแค่ไหน .... ณ ตอนนี้

มันคงไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น

--ต๊ะ . . . คงคิดว่าวันเวลาที่ผ่านมา

มันเป็นแค่เพียงความรับผิดชอบที่ผมต้องอยู่

หรือต๊ะที่จะต้องทน อยู่และทนเพื่อสังคม/คนรอบข้าง

--อย่าลืมวันเวลา อย่าลืมคำว่า "เรา"

ในสองสามวันที่เราได้ร่วมอยู่ด้วยกัน

อย่าลืมคลิ๊ปวีดีโอถ้าหากลบทิ้ง อย่าลืมตั๋วแม้จะหายไป

--ปล่อยให้เป็นความทรงจำ

และบทเรียนให้เรียนรู้ต่อไป หรือจะยังคงอยู่ ก็ตามใจ

........................................................................

ในด้านของนาย, ต๊ะ (ไดอารี่นี้จะไม่สมบูรณ์ หากนายไม่ได้เล่าถึง)

.

.

.

.

.

........................................................................

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรัก
รัก รัก รัก
รัก รัก รัก
รัก รักรักรักรักรักรักรักรัก
รัก รัก รัก

*ผมทำให้เค้า

........................................................................

When everything's over......

>>>>I'm always say "That's why?"

This diary what you're just reading now.It's discribedby someonewith

hisgrief , memories and disappointment....

[][][][][Still with ...Although Itwent away][][][] I wanna hear my softly breath....

Number 1.......

There should be my happiness to stay.... Next year something will be changed

><><><><><><><><><<>Next year something will be changed ......I promise

................

Number 2

It's my memories that they has left....

I think of them everytime ..I'm just alone.

Some words of friends that's never vanished

Someone's nerver change

Friends are still with me .... are still in my mind ...... are still inmy memory...

Nun Pair and Chutter Kit 555+

Kit jung 555+

Ploy'n Pair

Mew(อ้าว เก็กสวยเร้วเข้า ขึ้นมอปลายแล้ว 5 5 5+)

Giftzie[โอ๊ย รูปนี้หายากมั๊กๆ ยัยเด็กเรียนมาทำแบบนี้ 5555+]

NewzMonzand Netz [Mode ... Fresh Faces 555]

ปิดท้ายด้วยคนขี้เก็กตามเคย

Conclude!!!. . .

Friend never die 5555+++

[][][][][] เข้าโหมดภาษาไทยแล้วกันนะ อาจจะเห็นว่าคนเขียนไดมันบ้าๆบอๆ

ไปบ้าง(ผมเห็นแทบทุกครั้งแหล้ะ) อยู่ดีๆมาโหมดซึ้งๆ พอไปๆมาๆ ดูรูปนู้นรูปนี้

อารมณ์ก็ดี + กับที่มาลงมาเรียก "จะนอนรึยังเนี๊ยะ เล่นถึงเช้าเลยไม๊" ฮ่าๆ....

อัพวันหลังรับรองจะให้ร้องไห้ให้ได้(โรคจิต) กร๊าก.กก เตรียมใจคับ!!!

>>>Finally<<<

<><><><<><><><><><><><><>จะปฏิวัติไรนักหนายิ่งอยากไปโรงเรียน(ก๊าก)

วันนี้ตักบาตรมาด้วย คริ๊ๆ

จบดีกว่า เจอกันใหม่บล๊อกหน้าค๊าบ

........................

edit @ 2006/09/20 08:35:14

zZ...ZZZzZzz....

.................

สงสัยจะจริงม้างเนี๊ย ที่เค้าว่า"ฝันคือสิ่งที่อยู่ลึกๆในใจ มันจะคอยย้ำเตือนให้นึกถึงความทรงจำอยู่ตลอดเวลา" เอ้อ ถ้าผมฝันนะ...มันคงจะมีหลายเรื่องแต่ที่ขาดไม่ได้แน่ๆ ก็คงจะคือเพื่อน..... มาดูวันเก่าๆของผมดีกว่า เราจะสนุกกันแค่ไหน ฮิ๊ๆ

ภาพนี้ตอนม.3 ยังเอ๊าะๆกันเลยนะเนี้ย

อันนี้เต้นงานวันคริสต์มาส มั้ง? ไม่แน่ใจ บอกด้วยละกัน แง่วๆ-- เห็นแล้วก็อายดิ่

วัยเจริญพันธุ์ กร๊าก..กก

อ้าว..ววว เงียบหน่อยค๊าบ (จะดังเกินไปละ) แหะๆ

โนคอมเม้นท์.... (ไอ้ขี้เก็ก คิดว่าแถมให้....)

......................................

.............

......................................

ท้าวความจากเมื่อคืนวาน... ด้วยอาการที่เคร่งเครียด+กับพลังในกายที่

กะลังเพิ่มพูนขึ้น เพื่อการแปลงร่าง(แพนด้า)ที่สมบูรณ์ หน้าดำ(ปกติ)คร่ำเครียด(บ่อยๆ)

ก้มหน้าก้มตาพิมพ์ๆๆ แล้วก็พิมพ์.... เหลือบไปดูเวลาอีกที "เอ๊ะ ตีสามแล้ว ห๊าวว ..วว"

ตาผมมันเริ่มจะปิดได้ที่ แต่ก่อนจะปิด ผมก็เอนตัวนอนไปก่อนแล้วหละคับ หลับยาววว..ว

.............................

"ตึกๆๆ...ตึก" มีเสียงดังมาเป็นระยะๆ ผมรู้สึกว่าได้ยินตอนผมกะลังหลับตาปี๋..

มันเงียบไปสักพัก ..... ก่อนจะดังขึ้นอีกทีและคราวนี้มีเสียงดังๆ ของเด็กชาย

"นิว!!!!!! เมิงจะตื่นม้าย......." เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น ทำให้ผมต้องควานมือหา

นาฬิกาเรือนน้อยเจ้าประจำ ทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ เมื่อมือไปสะดุดเจอรูปทรงที่ใช่ ผมก็

ค่อยๆขยี้ตา แสงแดดยามเช้ากระทบลงมาบนดวงตา ทำให้ผมต้องพลิกตัวนอนคว่ำ แล้ว

เลือกที่จะลืมตาขึ้นในที่มืดๆมากกว่า เมื่อได้ที่แล้ว ผมก็ดันตัวขึ้น หยิบของในมือ ก่อนที่...

"เฮ้ยยย!!!!!เจ้ดโมงกว่าแล้ว" ผมตะโกนดังพอดู....(ที่จริงไม่น่าดูเลยหละ)

นึกดูแล้วมันก็สกิดใจตั้งแต่ที่น้องจอมยืดยาดนั่นมาปลุกผมแล้วหละ .....(เพราะทุกครั้ง

ผมนี่แหล่ะ มีหน้าที่ประจำคือปลุกมัน....พลาดท่าเสียแล้ว)

............................

หลังจากทุกอย่างเสร็จสรรพ ระหว่างทานอาหาร.... น้องผม "มอส" เริ่มฮัมเพลง ผีเสื้อ

ของแคลชมั้ง (-*- โทษทีผมมันลาวว)

"รำคาญ..." ผมเอ่ยขณะพูดกับพ่อของผม โดนยังสบตากับพ่ออยู่...

"กูก็รำคาญ" มันพูดดั่งสายฟ้าแลบ!ทั้งที่ข้าวยังคาในปาก เห็นแล้วยังนึกขำ

"เรื่องไร?" ผมอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทีของเจ้าหมอนั้น

"ก็จะบ่นอะไรนักหนา แมร่ง...." มันไม่มองผม ยังคงเคี้ยวตุ้ยๆ ปากอมชมพูนั่น

มันไม่เคยลดละจากอาหารตรงหน้าเลย เวลาผ่านไปสักพัก ผมเริ่มรู้สึกว่า

มีคนคิดถึง(มุกเก่า -*-)

"ฮัดเช้ย..." ผมจามเบาๆนะ -*- แล้วไม่กี่วิ น้องชายอีกคน "กิ๊ต" เจ้านี้ก็จามขึ้นมา

หลังจากที่นั่งเงียบๆ ฟังพี่ๆเปิดศึก.....แล้วปากเสียๆก็ดังขึ้นทันที ไม่รอให้ผ่านไปง่ายๆ

"ตายกันหมดบ้านแหงๆ โอ๊ยดีจาย ได้เป็นลูกคนเดียวแล้ว" คำพูดที่ออกมาจาก

ปากเจ้ามอส เอ๊ะ บางทีอาจไม่ใช่ปากแต่อาจจะเป็นฟาร์ม (โห่ย คนอ่านคงด่าผมตราย

มาลงประจานน้องตัวเอง ฮ่าๆ) มันหันมายักคิ้วให้ผมกับกิ๊ต และผมก็ปายโรงเรียน

..............................

พาดพิงมาถึงวันเสาร์เลยละกัน แง่วๆ........ พัดลมที่หมุนอยู่บนเพดาน ส่ายไป

ส่ายมา ผมไม่ชอบเลยเวลานั่งอยู่ข้างล่างมันเนี้ย กลัวมันจะตกลงมา ทั้งๆที่มันก็แข็งแรง

ทนทานดี ถึงจะตกผมที่อยู่ใต้มัน คงไม่โดนเอาหรอก ผมมองไปรอบๆ ก็เห็นแม่ที่นั่งอยู่ฝั่ง

ตรงข้าม ก่อนจะโดนพ่อเอากล่องขนมเคาะลงมาที่หัวเบาๆ เป็นเชิงว่า "จะกินไม๊"....ผมรับ

มาโดยดี แล้วก็เหลียวตาไปเห็นคนที่มาบ้านบ่อยๆ เค้าชอบเข้ามาคุยเล่นๆ เรียกว่าเพื่อน

ข้างบ้านก็ไม่ได้ เพราะมันช่างไกลซะเหลือเกิน หล่อนเดินเข้ามาจากหน้าบ้าน และก็ใกล้

เข้ามา

"พี่....(ชื่อแม่ผม -*-) ลืมของไว้" เธอเป็นคนเปิดบทสนทนา ก่อนจะมองหา

รอบๆ

"อ๋อ อยู่นี่ไง เออ...แล้ววันนี้ไม่เอาลูกมาเหรอ"แม่ผมหยิบของที่เธอลืมไว้ส่ง

ไปให้ แล้วก็ถามคำถามที่ทุกคนจะต้องถามอยู่แล้ว เพราะเวลาหล่อนมาที่นี่ทีไร ลูกทูนหัว

จะมาด้วยกันเสมอ

"น้ำท่วมอะพี่... เลยให้มันเฝ้าบ้าน มันนะ....!! สุดจะทนเลย ชอบไปเล่นตรง

ที่น้ำมันท่วม ตัวก็เล็กจิ๋ว ยังซ่าส์ หนูเลยตีมันไป จนมันไม่กล้าหือเลยหละ" ยังไม่ได้เลย..

เหอๆหล่อนไม่ชอบลูกตัวเองเท่าไหร่ ไม่รู้ทำไม หรือนี่เรียกว่ารักนะ 555คิดแล้วขำ

"ที่ไม่มานี่ สงสัยโดนแม่มันกดน้ำแล้วมั้ง" พ่อผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับอมยิ้มนิดๆ

ขณะกำลังหยิบผลไม้เข้าปาก ทุกคนหัวเราะขึ้นมาเบาๆแล้วเธอก็เดินออกปาย โดยรอยยิ้ม

ที่ยังแปะบนหน้าไม่มีทีท่าว่าจะหายไป

...........................

ไม่รู้จะเขียนไร งิๆ เลยหยิบเรื่องเล็กๆน้อยๆมาเขียน ^^ฮิ๊ๆ

>>>>>>>>>>[][][] บางทีอารมณ์มันแปรปวน เพราช่วงนี้เข้าหน้าฝน อากาศมันเริ่มเปลี่ยน

[][][][][] Miz>>Mm M4-2 'n everybody in this.....

Thx 4 Comment kub.......

<><><See later><><>

New...

Jun..Lovely one haha

edit @ 2006/09/15 22:43:17

edit @ 2006/09/15 22:47:22
edit @ 2006/09/16 15:18:30
edit @ 2006/09/19 19:36:37
edit @ 2006/09/19 19:45:30
edit @ 2006/09/19 19:47:12
edit @ 2006/09/19 20:18:18